علی حافظی

علی حافظی دانش‌آموز کلاس پنجم بود.

آرزو داشت خلبان شود و به ایران خدمت کند. اما پیش از آن‌که به رؤیایش برسد، به آسمان رسید.

مادرش، با وقار و ایمانی چشمگیر، گفت:

«آمریکا فکر می‌کرد با به عزا نشاندن مادران و خانواده‌ها، ملت ایران عقب‌نشینی می‌کند. اما اشتباه کرد. با تمام وجودمان کنار ایران و کنار فرزندانمان ایستاده‌ایم.»

رؤیای علی به آسمان تعلق داشت: رؤیای کودکی که می‌خواست پرواز کند، خدمت کند و به آینده‌ای بزرگ‌تر از خودش برسد. جنگ نگذاشت خلبانی شود که در ذهن داشت. او را پیش از آن‌که آن رؤیا شکل بگیرد، از کلاس درس گرفت.

اما سخنان مادرش کنار نامش باقی می‌ماند: غم ایمانش را نشکست، و از دست دادن پسرش او را از کشوری که می‌خواست به آن خدمت کند، عقب نبرد.