معصومه نظری

معصومه نظری دانش‌آموز کلاس دوم بود.

دخترخاله‌اش می‌گوید:

«تا نیمه‌شب گشتیم، اما معصومه را پیدا نکردیم، حتی در بیمارستان هم نبود. بعد گفتند به سردخانه‌ی تیاب برویم. معصومه را آنجا پیدا کردیم.»

دخترخاله‌اش می‌گوید مادر معصومه طاقت ندارد سر خاکش برود. بعد از دوازده سال، سرانجام مادر شده بود. معصومه را که کنار بگذارید، یک پسر دیگر هم دارد.

نبودِ یک کودک می‌تواند تمام یک خانه را پر کند. معصومه فقط دانش‌آموز کلاس دوم نبود؛ دختری بود که پس از سال‌ها انتظار آمده بود، کودکی که حضورش قلب مادرش را کامل کرده بود. حالا مادرش نمی‌تواند کنار قبرش بایستد، چون زخم هنوز خیلی عمیق است، و خانه‌ای که روزی معصومه را در خود داشت، حالا تنها سکوت نبودنش را حمل می‌کند.