
ملیحه نعیمی معلم پایهی اول بود؛ یکی از معلمانی که آن روز، در حملهی هوایی آمریکا و اسرائیل، جان باختند.
آن روز نزدیک ساعت ۱۱:۱۵، ملیحه به مادر یکی از شاگردان کلاس اولش، احسان سلیمینیا، زنگ زد و گفت زودتر بیاید چون وضعیت امن نیست. مادر احسان بهسمت مدرسه دوید. وقتی رسید، ساختمان ویران شده بود. احسان، همچون معلمش، در این حمله کشته شد.
پیکر یکی دیگر از شاگردان کلاس اولش، همایون زینلی، در آغوش معلمش پیدا شد. پدرش میگوید انگار خانم نعیمی همایون و چند کودک دیگر را زیر بازوانش جمع کرده بود تا از آنها محافظت کند.
آخرین کارهایی که از او میدانیم، کار یک معلم بود: هشدار به مادری که بیاید و فرزندش را ببرد، و در آغوش گرفتن کودکان وقتی مدرسه فرو میریخت.