دانیال فقیردوست دهساله بود، دانشآموز کلاس پنجم.
در کنار علیاکبر و محمدعلی کاریانیپاک (دو برادر)، دانیال یکی از سه بازیکن مدرسهی فوتبال خلیج فارس بود که دیگر به زمین برنمیگردند.
رضا ناصری، مدیر مدرسهی فوتبال خلیج فارس در میناب، دربارهی دانیال گفت که او اشتیاق و شور فراوانی برای یادگیری اصول پایهی فوتبال داشت و با انگیزهای چشمگیر در جلسات تمرین شرکت میکرد.
پدر دانیال میگوید:
«آن صبح، سر کار در بندرعباس (۱۰۰ کیلومتر دورتر) بودم که همسرم زنگ زد و گفت مدرسه را زدهاند. فوراً راه افتادم بهسمت میناب. در راه، مدام به مدرسه زنگ میزدم، اما کسی جواب نمیداد.
حتی نمیدانم چطور آن راه را رانندگی کردم. نه از جاده خبر داشتم، نه از ماشینها، نه از هیچچیز اطرافم. فقط من بودم و اشکهایم و فریادهایم. هیچی نمیفهمیدم.
وقتی به مدرسه رسیدم، فهمیدم جایی که کلاس دانیال بود، موشک خورده.»
میگوید باید این جنگ را هرطور شده ببریم و انتقام خون فرزندانمان را بگیریم.