
محدثه محمدیان حکمی معلم پایهی سوم مدرسهی دخترانهی شجره طیبهی میناب بود.
پدرش، علیشاه محمدیان حکمی، میگوید محدثه بچه که بود، روی تاب مینشست و میگفت: «دارم با فرشتهها بازی میکنم.»
مادرش میگوید محدثه ساعت شش و نیم صبح بچههایش را به خانهی آنها میآورد و بعد به مدرسه میرفت.
یکی از دانشآموزانش که از حمله جان به در برد، روایت میکند که محدثه تازه خبر تعطیلی مدرسه را به بچهها داده بود که صدای انفجار در مدرسه شنیده شد. انفجار اول، برخورد موشک به فروشگاه فرهنگیان در جوار مدرسه بود. معلم به دانشآموزان گفت: «نترسید، هیچ چیزی نشده» و تعدادی از آنها را در آغوش کشید. خواهر محدثه هم همین را از زبان یکی از بچههای کلاس شنیده است: با صدای اول، معلم آمد، گفت نگران نباشید و همه را بغل کرد.
دانشآموز میگوید:
«انفجار دوم رخ داد و من از آغوش معلم پرت شدم. بعد انگار زمینلرزه آمد و صدایی بلندتر از صدای قبلی شنیدیم. همه جا پر از دود و خاک شد. معلم در آخرین لحظه، وقتی بچهها را در آغوش داشت، گفت: خدایا کمکم کن، بچههای مردم دست من هستند.»
مادرش میگوید ترکش به سرش خورد و شهید شد؛ دندانها، بینی و فکش شکسته بود. خواهرش میگوید سه نفر از بچهها در آغوش او شهید شدند: هانا دهقانی، زهرا بهروزی و محیا سالاری.
مادرش میگوید بچهها تکهتکه شده بودند؛ حتی بعضی خانوادهها بعد از خاکسپاری فهمیدند که تکههای بچههای مختلف در یک قبر دفن شده است. و میگوید:
«اینها با عزت رفتند. کمر آمریکا را با این عزت شکستند. پیروزی صد درصد از آنِ این مدرسه است.»