
فرشته سنگرزاده، زادهی میناب، از کادر دفتری مدرسهی شجره طیبه بود. پیش از آن خیاط ماهری بود و به پیشنهاد یکی از دوستانش، با اشتیاق به مدرسه پیوست.
خواهرش، فاطمه سنگرزاده، میگوید فرشته پدر و مادرش را بسیار گرامی میداشت: «به مادرم نمیگفت مادر، میگفت عزیزِ دلها.» همیشه میگفت صلهی ارحام به آدم روزی میدهد، و سخت به آن پایبند بود. گاهی به خانهی بستگان، مثلاً عمو، سر میزد و وقتی میپرسیدند کجا میرود، میگفت: «دارم میروم نیرو بگیرم.»
فاطمه، که خود در مدرسهی دیگری معلم است، از صبح حمله میگوید:
«فرشته به من زنگ زد و با اضطراب گفت مدرسه را تعطیل کنید، جنگ شده. گفتم خودتان چرا تعطیل نمیکنید؟ گفت ما منتظریم اولیا بیایند بچههایشان را ببرند. ما که تعطیل کردیم، به خیابان رفتیم و منتظر سرویس بودیم. همانجا متوجه شدم که مدرسهی میناب را زدند.»
بعدها به او گفتند آخرین کلام فرشته این بود: «برای من حجلهی شهادت ببندید.»
فاطمه میگوید برای پیدا کردن خواهرش در دلش گفت: «خواهر، به خودت متوسل میشوم. یک نشانه از خودت بده.» کاور دوازدهم را که باز کردند، فهمید خودش است.